Er is aan mij geen partyfotograaf verloren gegaan.

Oud & De Nieuwste, drie edities geleden. Bepaalde carrières moesten nog gemaakt worden. Bepaalde vooral ook niet. Zoals de mijne als partyfotograaf.

Brugge.

Afgelopen weekend togen ik en de vrouw van m'n leven naar Brugge, om te vieren dat we elkaar een jaar geleden vonden onder een straatlantaarn. In de voorbereiding herkeek ik In Bruges, toch wel één van de cinematografische verrassingen uit 2008, van de hand van Martin McDonagh. Destijds was het een debuut van een Ierse regisseur met als opvallende setting het pittoreske Belgische plaatsje nabij de Vlaamse kust. Een film met een vrij specifiek gevoel voor humor en even absurd als het leven zelf soms is. Misschien zijn de Ieren dat, want ik stuitte zojuist op zijn Oscar-winnende korte film Six Shooter. Die is doorspekt met dezelfde hilarisch dialogen als In Bruges. Al met al kijk ik inmiddels reikhalzend uit naar de nieuwe film van McDonagh, niet alleen dankzij de veelbelovende cast.

Maar goed, hier dus die korte film, in twee delen.

Lang wachten.

La Haine was een inspiratie voor velen onder ons. Een standaardwerk waar standaard naar verwezen wordt. Je zou het bijna een cliché kunnen noemen. Zestien jaar na de release in Frankrijk, discussieer ik bijna maandelijks nog met mensen over deze film. En over hoe het kan dat regisseur Kassovitz na zo'n debuut er niet meer in is geslaagd om een film te maken die in de schaduw van deze moderne klassieker kan staan.

Ik weet niet of dat een eerlijke of nuttige vraag is, en zijn werk dat hij daarna heeft gemaakt is verre van slecht, maar bij het zien van deze teaser en vooral de sfeerportretten op de set van zijn nieuwe film L'Ordre et la Morale kreeg ik een heel goed gevoel. Het feit dat hij samenwerkte met dezelfde producent en dezelfde typografie als van La Haine inzet in de vormgeving getuigt van moed. Het ziet ernaar uit dat hij eindelijk de strijd met zichzelf aangaat, en dat is in het perspectief van een oeuvre de meest interessante strijd die er is. In de videoblogs die Kassovitz tijdens het draaien bijhield, maakt hij in elk geval een zelfverzekerde en gelukkige indruk, net als zijn cast en crew. Dat is alvast een goed teken. Zeker als je het vergelijkt met de frustratie die sprak uit zijn optreden rondom de release van het Hollywood-avontuur Babylon A.D., zijn vorige film.

Aan de andere kant, in zijn nieuwe film pakt hij zelf de hoofdrol en op de site zet hij zichzelf in nogal vol ornaat prominent op de voorgrond. Ik acht de kans dat Mathieu gek is geworden daarom ook aanwezig.

Enfin, de film komt in Frankrijk op 16 november uit. Dan weten we het. Hieronder de teaser.

Tijd.

Een half jaar geleden maakte ik uit het niets opeens kennis met het werk van Gil Scott-Heron. Ik wist vrij weinig van de man, waarvoor ik zelf de volledige verantwoordelijkheid neem. Met de aanschaf van zijn roman The Vulture uit de jaren '70 probeerde ik een kleine inhaalslag te maken. Zijn taalgebruik, ritme en de wereld die hij er in beschreef overdonderden mij. Een specifieke passage sloeg in als een bom. Toen ik vanochtend las dat Scott-Heron is overleden, moest ik er meteen aan denken. Bij deze. Je kan het ook zien als een gedicht.

Time

Time. The word comes through the turnstiles of your mind, ringing that bell that attracts your attention like the warning bell near the end of a line on a typewriter. Time is here; then it is gone. I remember the first day I learned the meaning of the word gone. I had found my grandmother dead. Gone meant no tomorrow. Gone meant over. Dead meant that you, who had been something, were now nothing. That was the first time I saw a body lowered into the ground while people cried. I cried too, because I realized that I would someday die, and I was afraid of death. No longer was death a shoot out in a cowboy movie or Christians being eaten alive in a Roman arena by toothless lions. It was the end of everything.

De horror.

In een ver verleden bankierde ik via ING. Zijspoor: slim gekozen term. Het woord 'bankieren' doet zelfs het beheren van een lege rekening klinken alsof je binnenloopt. Enfin. Ik kreeg net een heel grappig mailtje met een aandoenlijke poging tot het achterhalen van mijn gegevens. Ze namen niet eens de moeite om een link te gebruiken die ook maar in de buurt komt van een officiële look:

------------

Van: Garcia Iberico | alert122@ing.nl

Onderwerp: Uw Internet Bankieren is geblokkeerd

Aan: undisclosed-recipients;:

Anwoord aan: veronica_edwards@ozu.es

Geachte klant,

Er vinden momenteel technische werkzaamheden plaats bij de afdeling Internet Bankieren van de ING bank. Het betreft hier de installatie van de nieuwe beveiligings software voor 2011. Met deze vernieuwing willen wij voor u het internet bankieren nog beter en veiliger maken, zodat u in de toekomst nog beter en vooral zorgenloos gebruik kunt maken van al onze diensten. Om deze installatie succesvol te laten verlopen dient u via onderstaande link uw gegevens te bevestigen. U kunt hier inloggen met uw 'Mijn ING' gebruikersnaam en paswoord. Na de bevestiging van uw gegevens zal er een automatische update plaatsvinden in ons systeem en zult u zo spoedig mogelijk telefonisch worden benaderd door een van onze medewerkers om de update succesvol af te ronden. Wij danken u vriendelijk voor uw tijd en uw medewerking.

http://www.thinkweedy.ch/e107_files/forml.htm

Met vriendelijke groet,

ING bank, afdeling Internet Bankieren

Rabat.

Je hebt gelijk, Tim Arts. Er moet moet geschreven worden zoals coke gepusht moet worre. Dus laten we maar beginnen met het allerbelangrijkste dat ik tot nu toe in mijn leven heb mogen doen: een speelfilm maken met m'n allerbeste vrienden. Hij heet Rabat en gaat vanaf 9 juni draaien in de Hollandse bioscopen. Als je me een leven gunt, ga je daar dan ook heen en betaal je keurig voor je kaartje. Dan is de kans een stuk groter dat het niet onze laatste film is namelijk. Wordt vervolgd.

Aan de schrijverij.

Dit is niet de enige plek waar het het afgelopen jaar rustig is geweest. Ook op andere plekken waar ik wel eens wat schreef (zoveel waren dat er overigens niet), heb ik weinig van me laten horen. Ik had gewoon even helemaal geen zin om te schrijven. Een writer's block mag het niet heten, want ik heb mezelf nooit schrijver genoemd. Er was gewoon geen behoefte. Kennelijk kan dat dus. De afgelopen tijd kriebelen mijn vingers echter weer als er een toetsenbord in de buurt is. Fijn is dat.

Onlangs schreef ik eindelijk mee aan het alleraardigste project Nazomergasten van zonnekind Tim Arts. Ik liet mij leiden door YouTube en zocht een denkbeeldige Top 10 met filmpjes bij elkaar.

Vanmiddag verscheen op State Magazine mijn liefdesverklaring aan Kanye West.

Op de toekomst.

God needs to shop too.

Afgelopen mei waren we met Habbekrats in Parijs om Dominique tot leven te wekken. Een fijne vier dagen waren dat, waarin hard werken zich vermengde met heel veel plezier en een verblijf in waarschijnlijk het allerslechtste hotel op aard (trap niet in die doortrapte website!) Inderdaad, een goede voorbode voor de rest van The Summer of '10. En zoals de traditie voorschrijft, kunnen we natuurlijk niet in Parijs draaien zonder de Sacré-Coeur aan te doen. Door de tsunami aan toeristen zou je daar doorgaans welhaast vergeten dat dit witte baken boven de stad van de liefde ook gewoon een godshuis is waar godsmenschen komen. Nonnen, in dit geval. En van nonnen zou je het misschien niet direct vermoeden, maar ook die moeten af en toe hun bescheiden cel van wat Zweedse frivoliteiten voorzien.

Ver weg.

Als ik diep in mijn hart kijk zou ik misschien wel het allerliefst reggae-artiest zijn. Bij het zien van clips als die van Nanko, zie ik altijd een tussenvorm voor me: op Jamaica wonen en slechte clips maken voor goede muziek. Voor veel meer kan mijn leven niet bedoeld zijn.

Ik moet een dezer dagen dit boek weer lezen. Ik voel het.

P.s. Mijn favoriete shot van deze clip kun je vinden op 0:57. Dat is nog eens een effectieve illustratie van dagdromen.

Goedkope hotels.

Het grootste avontuur dat mijn leven tot op heden kleur gaf, had veel thema's en motieven. Wegen, Noord-Afrikanen, zon, rijden met de ramen open, kippenvel, zee en wat dies al niet meer zij. Eén van de mooiste motieven werd echter wel gevormd door de aaneenschakeling van goedkope hotels. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik in mijn 29 lentes weinig vertoefd heb in dure hotels. Om niet te zeggen helemaal niet. Dat is een van de bijkomstigheden van een succesloos (maar verre van ongelukkig) leven.

Het eerste goedkope hotel aan de ketting stond op Texel, inderdaad aan zee. Het kan verkeren.