Wordt het niet eens tijd voor een paravent?

Op 18 januari stormde het nogal. Aanschouw de nachtmerrie van de paraplui:

De Hak van de Vos.

Ik bracht de jaarwisseling dit jaar door in een rustig Duits bos, zo'n twee uur rijden verwijderd van het zuidelijkste puntje van ons land. Het moet het Zuid-Westen van Duitsland zijn geweest. In het huisje van de vriend van de moeder van een goede Duitse vriend was het goed toeven. Gebouwd als wandelverblijf in 1934 is het tot nog toe gespaard gebleven voor de geneugten van de twintigste eeuw. Geen electriciteit. Geen gaskachel. Geen stromend water, laat staan warm. Wel een klein keukentje, een waterpomp (tien minuten pompen voor een vol reservoir) en een even ingenieuze als aangename houtkachel. Kortom: al met al en nog een beetje fantasie extra was het niet moeilijk om je er in pak 'm beet 1934 te wanen. Volgens mij de ideale omgeving om een jaarwisseling door te brengen.

Het bos waar dit alles zich in bevindt, ligt niet ver van het plaatsje Landstuhl en dat ligt dan weer niet ver van de Amerikaanse-vliegbasis-op-vreemd-grondgebied Ramstein met één 'm'. Ik dacht inderdaad ook dat dat verkeerd gespeld was, maar kennelijk heeft die ragband ('links, zwo, drei, vier') hun naam elders gezocht. Over die vliegbasis stond dan op zijn beurt vorige week nog een naargeestig artikel in de Volkskrant. Het verhaalde over het Militair Hospitaal dat zich daar bevindt en waar alle gevallen Amerikaanse soldaten wereldwijd na een dramatisch 'Medic! Medic!' op het slagveld met een Hercules heen worden gevlogen.

Oud & Nieuw dus. Het woei hard in Landstuhl. Het vuur dat Frieder - de Duitse vriend in kwestie - en ik bouwden ging als een trein. In een paar uur tijd jasten we er al snel anderhalve kuub hout door. Voor zij die niet weten dat dat veel is: dat is veel. Rond een uurtje of twaalf ging er wat vuurwerk het vuur in en rond half één, kwart voor één was het alweer kindertjesbedtijd. Dat klinkt wellicht heel saai, maar als het saai klinkt, dan hebben we wellicht een ietwat andere perceptie van het woord saai. Da's niet erg, ik leerde altijd dat biodiversiteit de sleutel is voor een goed milieu.

In een donker bos, met de olielampjes gedimt, lijkt vuurwerk in de verte trouwens verdomd veel op oorlog. Daar hebben ze in het militair hospitaal op Ramstein vast nog even last van gehad.

De volgende ochtend regende het en vanwege geen stroom dus ook geen Nieuwjaarsconcert van het Wiener Philharmoniker of Garmisch Partenkirchen. Nog even getwijfeld of we daar heen zouden rijden, maar een boswandeling in de inmiddels opgeklaarde middag bleek een beter idee. En wat schiep mijn verbazing: op een prikker langs het pad vond ik een echte Duitse laars. Nee, niet zo'n hoge leren rijlaars, maar gewoon een rubberen. Da's pas echt vervelend: een bos door met maar één laars. Of zou hij van een laarzenhandelaar geweest zijn die, onderweg van huisje naar huisje zo'n kreng wilde dumpen?

Leuker: een dier (men neme een vos) heeft hem meegenomen tijdens een strooptocht. Tijdens een schaarse winter zag hij zich genoodzaakt het steeds dichter bij de bewoonde wereld te zoeken. Langzaamaan vloeide alle angst uit hem weg en durfde hij op hoge poten - dat dan weer wel - het plein van een boer te besnuffelen. Helaas was daar niks te vinden, dus nam hij uit frustratie zo'n gek ding in zijn bek waarop hij die vervelende boer altijd vanuit de verte met z'n hagelbuks over de akkers zag sjaggeren. Hij zou die dikzak 's een hak zetten en er één naar zijn hol meenemen. Wellicht konden zijn kleintjes er wel wat leuks mee, dan maakte hij tenminste weer eens een beetje een goede beurt bij zijn vrouw, die hem - aangezien hij steeds meer moeite had om met eten thuis te komen - al dagen niet aankeek. Halverwege de weg terug was hij het ding alweer zat geworden, veel te zwaar, en dus liet hij het maar uit z'n bek glippen.

Een oplettende en attente voorbijganger - niet ik - heeft daarna wellicht die laars gevonden en hem op de stok geprikt waarop ik hem vond. Wellicht is die boer wel een vervent lezer van weblogs en vind hij nu eindelijk zijn laars terug. In dat geval: Frohes neues Jahr.